De Sorgue, van het waterrad tot de bron

In Les Taillades

Het begint aan het einde van het pad

Voordat we verder gaan, eerst even iets over wat we hier voor ons zien. In Les Taillades, de Molen van Saint-Pierre werd in 1859 gebouwd. Het was aanvankelijk een meekrapmolen — die wortel waaruit de rode kleurstof voor de broeken van het Franse leger werd gewonnen en die in de 19e eeuw de basis vormde voor de welvaart van de Vaucluse^e eeuw — voordat het een korenmolen werd.

Het aantal wielen telt 24 schoepen, waardoor het een van de grootste watermolens van de Vaucluse is. De molen wordt niet aangedreven door de Sorgue, maar door het kanaal van Carpentras, dat door de gemeente loopt en onderweg prachtige wandelpaden biedt in de richting van de Gorges du Badarel.

De vrijdagmarkt

Op vrijdagavond is er markt bij de molen: producenten en ambachtslieden zetten hun kraampjes op op de Place Saint-Pierre bij de molen, van 17.00 tot 20.00 uur, van april tot eind oktober. Kaas, groenten, brood, wijn uit de vallei: dit is de beste plek om tijdens je verblijf boodschappen te doen, en het is te voet bereikbaar vanaf de vakantiehuisjes.

Toeristische favoriet

L’Isle-sur-la-Sorgue, de stad met zeventig wielen

Ten zuiden van de stad, langs het kanaal van Moulin Vert, ligt de kasteel Gautier is een herenhuis dat in 1885 volgens een vierkant grondplan is gebouwd, midden in een park dat zijn naam draagt. Pierre Gautier, die er verbleef, heeft het aan de stad nagelaten.

Het water van de Sorgue leverde de aandrijfkracht voor alle ambachten in de stad: al vanaf de 12e eeuw^e In de [eeuw] worden molens in geschriften vermeld; in de volgende eeuw ontstaat de lakenindustrie; daarna volgen de papier- en zijdemolens en de ververijen. De stad telde tot zeventig wielen op zijn kanalen. Er zijn er vandaag de dag nog zo’n vijftien over, bedekt met mos, die nog steeds met de stroming meedraaien.

Met andere woorden: deze stad heeft zeven eeuwen lang gedraaid op een 100 % hernieuwbare industrie. Het heeft ons even geduurd om daarop terug te komen.

Toeristische favoriet

Fontaine-de-Vaucluse

We klimmen nog verder omhoog en komen aan het einde: de kloof. De bron van de Sorgue is de grootste heropkomst van Europa en de vijfde ter wereld. De rivier voert water af uit een ondergronds stroomgebied dat zich uitstrekt van het zuiden van de Mont Ventoux tot de Monts de Vaucluse en de Montagne de Lure: al het regenwater dat in dit gebied valt, komt hier weer naar boven, aan de voet van een klif van meer dan 240 meter.

Waarom nu komen?

De spectaculaire overstromingen vinden plaats in het voorjaar en in de herfst, en dan kan de grot wel 90 kubieke meter per seconde uitspuwen. Midden in de zomer is het bassin vaak rustig en stroomt het water lagerop naar buiten. Een tip: bel de dag ervoor even naar het VVV-kantoor om te vragen hoe het met het waterpeil staat, het is zeker de moeite waard om erheen te gaan.

Het dorp dankt zijn naam aan zijn ligging: Vallis Clausa, de ingesloten vallei die de naam Vaucluse heeft gegeven — en het is het enige departement in Frankrijk dat zijn naam aan een geologisch fenomeen te danken heeft. Petrarca heeft er een deel van zijn werk geschreven, en Boccaccio, Chateaubriand, Mistral en René Char volgden hem op.

De grote geschiedenis van het nummer

Honderd jaar om het dieptepunt te bereiken

Deze afgrond heeft de mensen meer dan een eeuw lang voor een uitdaging gesteld. Men wist wel waar het water uitkwam, maar niemand wist waar het vandaan kwam. Dus zijn we naar beneden gegaan om een kijkje te nemen.

• 1878 Nello Ottonelli, duiker, daalt af tot –23 m. De eerste serieuze poging.
• 1938 Duiker Négri bereikt –28 m.
• 1946 Cousteau en Dumas duiken naar een diepte van –46 m met het duikapparaat dat ze zojuist hebben uitgevonden. De lucht in de cilinders is vervuild: ze komen weer boven, op het punt om flauw te vallen.
• 1967 Albert Falco bereikte –90 m; in hetzelfde jaar werd het op afstand bestuurde voertuig Internetgebruiker reikt tot –106 m.
• 1981-83 Jochen Hasenmayer daalt bij het vrijduiken af tot –143 m en vervolgens tot –205 m.
• 2 augustus 1985 Einde van het spel: de robot Modexa ligt na drie uur verkenning op een zandbodem, op –315 m.

Als u aan de rand van het bassin staat, bedenk dan dat er onder uw voeten een verticale put ligt die even hoog is als de Eiffeltoren, en dat het honderdzeven jaar en ruim tien expedities heeft gekost om de bodem ervan te bereiken.

Bij ons

De overgang van de winkel naar de vakantiehuisjes van Bel-Air

Nu we het toch over dingen hebben die je op het eerste gezicht niet ziet: ook bij ons moet je even omhoog kijken. De winkels die op onze muren zijn geschilderd, zitten vol details. Er is de kunst en de manier om een lelijk stuk pleisterwerk te «camoufleren» met een zwaluwnest. De namen van de winkeleigenaren zijn aan tafel gekozen, na discussies die niet onderdoen voor de dialogen van Pagnol: om ze maar niet bij naam te noemen, Serge, Pierre en Jean-Claude.

Aan de muur zijn leren riemen bevestigd en op de voorgrond staan jerrycans met solexine en benzine op de grond, om het trompe-l’œil meer diepte te geven. Vijf jaar later zien de benzinepomp, de verkoper van nieuwe en tweedehands banden en de motorzaak «Gilbert Piston» er nog net zo uit als toen.